INIWAN NIYA AKO NOONG 9 MONTHS BUNTIS AKO DAHIL “NAKADIDIRI” DAW ANG LAKI NG TIYAN KO, PARA PAKASALAN ANG KABIT NIYA. HINDI NIYA ALAM, MAY $40 MILLION NA KUMPANYA ANG TATAY KO. MAKALIPAS ANG ILANG TAON, NAG-APPLY SIYA NG TRABAHO SA AMIN… AT ISANG MATINDING KARMA ANG SUMALUBONG SA KANYA.
Ang Simula: Ang Pagtalikod sa Gitna ng Pangangailangan
Mabigat ang paghinga ko. Hawak ko ang aking tiyan na sa sobrang laki ay halos hindi ko na makita ang sarili kong mga paa. Siyam na buwan na akong buntis. Anumang araw mula ngayon, lalabas na ang panganay namin ng asawa kong si Roman.
Pero sa halip na ihanda ang hospital bag ko, nakatayo ako sa pintuan ng kwarto namin, pinapanood si Roman na naglalagay ng mga damit niya sa isang malaking maleta.
“Roman, anong ginagawa mo? Saan ka pupunta?” nanginginig kong tanong. Nakaramdam ako ng matinding kirot sa puson ko, pero binalewala ko ito. “Kabuwanan ko na. Paano kung pumutok ang panubigan ko mamaya?”
Isinara ni Roman ang zipper ng maleta niya at humarap sa akin. Ang mga mata niya ay walang kahit anong emosyon, walang bakas ng pagmamahal. Isang malamig na titig na hindi ko kailanman inasahang makikita mula sa lalaking pinangakuan ako sa harap ng altar.
“Aalis na ako, Clara,” direktang sabi niya, walang paligoy-ligoy.
“Aalis? Para saan? May business trip ka ba?”
Tumawa siya nang pagak. “Hindi. Aalis na ako sa buhay mo. Nakipag-file na ako ng annulment. Ipapadala na lang ng abogado ko ang mga papeles.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang gumuho ang sahig na kinatatayuan ko. “A-Ano? Bakit?! May nagawa ba akong mali? Roman, magkakaanak na tayo!”
Lumapit siya sa akin at tinignan ang malaki kong tiyan nang may matinding pandidiri.
“Tignan mo nga ang sarili mo, Clara,” malamig at malupit niyang sabi. “Mula nang mabuntis ka, nawala na ang ganda mo. Lumobo ka. Wala ka nang inatupag kundi magreklamo na masakit ang likod mo. Honestly? Hindi ko kayang makasama ang isang babaeng ganyan kalaki ang tiyan. Nakakadiri. Nakakasakal.”
Napasinghap ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
“At para sabihin ko sa’yo ang totoo,” patuloy niya, habang kinukuha ang susi ng kotse niya. “Magpapakasal na ako kay Valerie. Matagal na kaming may relasyon. Siya ang babaeng kailangan ko—sexy, mayaman, at walang pabigat na bata sa tiyan. Good luck na lang sa inyo ng anak mo.”
Tinalikuran niya ako. Hindi man lang siya lumingon nang marinig niyang humagulgol ako at napaluhod sa sahig habang nakahawak sa tiyan ko.
Ilang oras pagkaalis niya, pumutok ang panubigan ko. Mag-isa akong tumawag ng ambulansya. Mag-isa akong nanganak sa ospital. Sa araw na dapat ay pinakamasaya sa buhay ko, iniwan niya akong wasak na wasak.
Ang Lihim ng Reyna: Ang Pagbabangon
Ang hindi alam ni Roman, ang babaeng iniwan niya sa maliit na apartment na inuupahan namin ay nagtatago ng isang napakalaking lihim.
Nang makalabas kami ng anak kong si Leo sa ospital, hindi na ako bumalik sa inuupahan namin. Tumawag ako sa isang tao na pitong taon kong hindi kinausap. Ang tatay ko.
Si Don Arturo, ang aking ama, ay ang nag-iisang nagmamay-ari ng Crestview Holdings, isang imperyo ng real estate at teknolohiya na nagkakahalaga ng $40 Million (Mahigit Dalawang Bilyong Piso).
Iniwan ko ang marangyang buhay ko noon dahil gusto kong mamuhay nang simple. Itinago ko ang yaman ko kay Roman dahil gusto kong makasigurado na mamahalin niya ako bilang “Clara”, hindi bilang isang bilyonaryang tagapagmana. At tama ang hinala ko—isa siyang mukhang-perang lalaki na sumama sa ibang babae dahil inakala niyang wala akong maibibigay sa kanya.
“Welcome home, Prinsesa ko,” umiiyak na salubong ni Papa nang makita niya ako at ang apo niya sa gate ng mansyon namin.
Mula sa araw na iyon, pinatay ko ang mahinang Clara. Ibinuhos ko ang buong oras ko sa pag-aalaga kay Leo at sa pag-aaral kung paano patakbuhin ang kumpanya ng pamilya namin. Sa loob ng limang taon, naging mas matapang ako, mas matalino, at higit sa lahat, naging CEO ng kumpanya. Wala na ang babaeng umiiyak sa sahig. Ang nakatayo ngayon ay isang babaeng may kapangyarihang bumili ng kahit sinong tao sa kwarto.
Ang Pagkikita: Ang Patibong sa Boardroom
Limang taon ang lumipas.
Nasa loob ako ng malawak at glass-walled na opisina ko sa pinakamataas na palapag ng aming gusali. Pumasok ang Head of HR na may dalang folder.
“Madam CEO,” bati niya. “Nandito na po ang final applicant para sa posisyon na Vice President of Operations. Maganda po ang resume niya, pero gusto daw po namin kayong mag-final interview para makasiguro tayo.”
Binuksan ko ang folder. Nang mabasa ko ang pangalan, huminto ang pagtibok ng puso ko ng isang segundo, bago ito napalitan ng isang napakalamig na ngiti.
Applicant Name: Roman Villanueva.
Tignan mo nga naman ang tadhana, isip-isip ko.
“Papasukin mo siya,” utos ko, sabay ikot ng aking swivel chair patalikod sa pinto para harapin ang malaking bintana na nakadungaw sa buong siyudad.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Rinig ko ang pamilyar na tunog ng sapatos ni Roman.
“Good morning, Madam CEO,” bati ni Roman. Ang boses niya ay puno ng kaba ngunit pilit na nagpapabida. “It is an honor to be interviewed by you. As you can see from my resume, I have led multiple projects—”
Dahan-dahan kong inikot ang upuan ko paharap sa kanya.
Nakatakip ng konti ang kamay ko sa baba ko. Nakasuot ako ng isang designer power suit, may mamahaling dyamante sa leeg, at puno ng awtoridad ang bawat galaw ko.
Nang magtagpo ang mga mata namin… napatigil siya sa pagsasalita.
Nalaglag ang panga ni Roman. Ang mapagmataas niyang mukha ay biglang nawalan ng kulay. Parang nakakita siya ng multo sa gitna ng araw. Ang folder na hawak niya ay dumulas sa mga nanginginig niyang kamay at bumagsak sa sahig.
“C-Clara…?” utal niya, tila hindi makapaniwala. Nanlaki ang mga mata niya habang palipat-lipat ang tingin sa mukha ko, sa mamahalin kong damit, at sa malaking nameplate sa mesa ko na may nakasulat na: CLARA IMPERIAL – CHIEF EXECUTIVE OFFICER.
“Hello, Roman,” malamig at kalmado kong bati. Sumandal ako sa upuan ko. “Please, sit down. Bakit ka nanginginig? Hindi ba Vice President ang ina-applyan mo?”
Napalunok siya. Umupo siya sa dulo ng upuan, pawis na pawis.
“P-Paanong… Ikaw ang CEO ng Crestview?! Clara… i-ikaw ang may-ari nito?!”
“Yes,” ngiti ko. “Ang kumpanyang ina-applyan mo para sagipin ang nalulugi mong buhay… ay pag-aari ng babaeng iniwan mo dahil nakakadiri ang malaking tiyan niya.”
Ang Huling Halakhak: Ang Karma
Yumuko si Roman. Nakita ko kung gaano siya ka-desperado ngayon. Wala na yung mamahaling relo na suot niya noon. Ang suit niya ay luma na.
“Clara… please,” nanginginig ang boses niya. “Kailangan ko ang trabahong ito. Iniwan ako ni Valerie. Niloko niya ako at tinangay niya lahat ng pera ko nung nag-bankrupt ang negosyo ko. Baon ako sa utang. Parang awa mo na… alam kong may pinagsamahan tayo. May anak tayo, diba?”
Nang marinig ko ang salitang “anak”, nagdilim ang paningin ko. Tumayo ako at naglakad palapit sa kanya.
“Huwag na huwag mong babanggitin ang anak ko,” mababa at nagbabanta kong sabi. “Wala kang anak. Iniwan mo kami noong kailangan na kailangan ka namin. You left me bleeding and crying on the floor because you couldn’t handle my pregnant body.”
“Clara, I’m sorry! Nagkamali ako! Nabulag ako kay Valerie! Bigyan mo ako ng second chance! Kahit maging manager na lang ako, tatanggapin ko!” Lumuhod si Roman sa harap ko. Ang lalaking ubod ng yabang noon ay isa na ngayong basahan na nagmamakaawa sa paanan ko.
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Ginamit ko ang eksaktong tono na ginamit niya sa akin limang taon na ang nakakalipas.
“Tignan mo nga ang sarili mo, Roman,” malamig kong sabi. “Mula nang iwan mo ako, nawala na ang yabang mo. Wala ka nang inatupag kundi magmakaawa.”
Inilapag ko ang resume niya sa mesa at tinawag ang Security gamit ang intercom.
“Honestly? Hindi ko kayang makasama sa kumpanya ang isang lalaking ganyan kaliit ang utak at ganyan kadumi ang konsensya. Nakakadiri. Nakakasakal,” ibinalik ko sa kanya ang mga salitang dumurog sa akin noon.
Bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang malalaking gwardya.
“Palabasin niyo ang lalaking ito,” utos ko. “At isama niyo ang pangalan niya sa Blacklist ng lahat ng partner companies natin. I don’t want him working anywhere in this city.”
“CLARA! NO! PLEASE! WALA NA AKONG MAKAKAIN!” hagulgol ni Roman habang kinakaladkad siya palabas ng opisina ko.
Pinanood ko siyang magwala habang isinasara ng gwardya ang glass door.
Bumalik ako sa upuan ko at humigop ng mainit na kape. Tumingin ako sa picture ng anak kong si Leo na nasa mesa ko. Nakangiti ang bata, malusog, at punong-puno ng pagmamahal.
Inakala ni Roman na ang pagtakas sa isang buntis na asawa ay ang tiket niya sa masaganang buhay. Ang hindi niya alam, tinalikuran niya ang nag-iisang babae na may susi sa kahariang habambuhay na lang niyang papangarapin.
